Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΡΙΖΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΡΙΖΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

30 Ιαν 2015

Κι όπως θα παίρνω τις στροφές...

Αριστερή στροφή είναι λέει να αποφασίζεται η παράταση της ισχύος μιας απόφασης με την οποία είχα πριν λίγο καιρό διαφωνήσει και εγώ να γκρινιάζω για τη διαδικασία έγκρισης της παράτασης και όχι για το περιεχόμενο της απόφασης, ούτε καν όταν αποφασίζουν - για τα μάτια του κόσμου -  να με ξαναρωτήσουν...

Επίσης είναι να δηλώνω με κάθε σοβαρότητα ότι δεν θέλω να διαπραγματεύομαι με τους απεσταλμένους της τρόικας (που είναι κακά παιδιά) αλλά θέλω να διαπραγματεύομαι με τους επιμέρους οργανισμούς που συνιστούν την τρόικα (που, προφανώς, είναι καλά παιδιά και θα έρθουν για Ολομέλεια στην Αθήνα, κάτι σαν τις γκρουπ... εεε, τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ ένα πράμα).

Το κακό με τις αριστερές στροφές είναι πως όταν τις κοιτάς από απέναντι φαίνονται σαν δεξιές...


1 Δεκ 2014

PING #2

Αφού κέρδισε η "Αριστερά", γιατί τόση κατήφεια "σύντροφοι";

Κομμουνιστική τακτική και Τοπική Διοίκηση: Ο φόβος και το παράδοξο της "ασφαλούς ψήφου" (Αναδημοσίευση από το Lenin Reloaded)

Καταρχήν, ξυδάκι για μερικούς μερικούς "συντρόφους" που λύσσαξαν μετά το συλλαλητήριο, την απεργία και την διαρκή αναπόφευκτη σύγκριση μεταξύ Πάτρας, Χαιδαρίου, Πετρούπολης κλπ από τη μία και Ιερισσού, Φιλαδέλφειας, Περιφέρειας κλπ από την άλλη και περίμεναν πώς και πώς μια συντριβή στην Καισαριανή για να ξεσπαθώσουν. Το ξεπούλημα και το βόλεμα αναβάλλεται για τουλάχιστον μία 5ετία, προς το παρόν πάλι στις τρύπες σας να προετοιμάζετε τα συνηθισμένα κομπρεμί σας.

Κυρίως, όμως, συγκεντρωμένο ένα εξαιρετικό κείμενο από το Lenin Reloaded (εδώ και εδώ τα δύο μέρη του) που εξηγεί γιατί μελλοντικά μπορούμε να περιμένουμε πολλές περισσότερες Πάτρες και Καισαριανές και τι ακόμα μπορεί να σημαίνει αυτό. Ο όποιος σχολιασμός παρακαλώ στο αυθεντικό post, έχει πολύ περισσότερο ενδιαφέρον και ζουμί ο διάλογος που γίνεται εκεί.

 *-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

Κομμουνιστική τακτική και Τοπική Διοίκηση: Ο φόβος και το παράδοξο της "ασφαλούς ψήφου"

 Με την νίκη της Λαϊκής Συσπείρωσης χθες στην Καισαριανή επισφραγίστηκε ένα ιδιότυπο ρεκόρ, που τη θέλει να κερδίζει το 100% των Δήμων στους οποίους συναγωνίστηκε σε "μπαράζ" με άλλο συνδυασμό, είτε προερχόμενο από τη συγκυβέρνηση, είτε από την αντιπολίτευση, είτε από τυπικούς ή άτυπους συνδυασμούς των δύο.
Το ιδιότυπο αυτό ρεκόρ του συνδυασμού ενός κόμματος που πόρρω απέχει απ' το να είναι μείζων κοινοβουλευτική δύναμη έρχεται να συμπληρώσει σε "ιδιοτυπία" το γεγονός ότι στην πρώτη Κυριακή των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, η Λα.Συ πήρε συνολικά 498.473 ψήφους, ή γύρω στις 160.000 ψήφους περισσότερες από ό,τι πήρε το ΚΚΕ στις ευρωεκλογές μία εβδομάδα μετά. Με δεδομένο ότι η στενή σχέση της Λα.Συ με το ΚΚΕ σε κάθε επίπεδο κάθε άλλο παρά αποκρύπτεται (όπως αποκρυπτόταν η σχέση πολλών υποψηφίων δημάρχων με κόμματα, δια του γνωστού τρικ του "ανεξάρτητου υποψηφίου"), οι δύο αυτές ιδιοτυπίες, που συγκλίνουν σε μια εικόνα συγκριτικά μεγαλύτερης ισχύος του ΚΚΕ σε τοπικό επίπεδο από ό,τι σε εθνικό, καλούν σε κάποιες εξηγήσεις και συμπεράσματα.


Στην ανάρτηση "Ζητήματα απεύθυνσης ΙΙ", που αναδημοσίευσα χθες, ξεκίνησα τη διερεύνηση μίας συγκεκριμένης πλευράς αυτού του ερωτήματος. Κατά τη γνώμη μου όμως, οι παράγοντες που διαμορφώνουν την ιδιοτυπία είναι πολλοί και πολύπλοκοι. Εδώ θα καταπιαστώ με αυτά που ονομάζω "φόβο" και "παράδοξο της ασφαλούς ψήφου", και ελπίζω κατόπιν να μπορέσω να συνεχίσω και με τα άλλα επιμέρους ζητήματα που εμφανίζονται κάτω απ' το ευρύτερο ζήτημα της Τ.Δ ως γόνιμου και δυνητικά καινοτόμου χώρου για την κομμουνιστική τακτική σήμερα.

Πριν διασαφηνίσω τι εννοώ με τη φράση "παράδοξο της ασφαλούς ψήφου", θα πρέπει να εξηγήσω αρκετά αναλυτικά το ζήτημα της σχέσης της κομματικής επιλογής με την "ασφάλεια", και συνεπώς και με το αντίθετό της, με την ανασφάλεια και το φόβο: μεγάλη μερίδα του κόσμου της εργασίας, του φυσικού δηλαδή αποδέκτη της συνολικής κομματικής πολιτικής, φοβάται το ΚΚΕ. Και χθες ακόμα, μεγάλο τμήμα --νομίζω πλειοψηφικό τμήμα-- των κατοίκων της Καισαριανής απείχε από την εκλογική διαδικασία. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό τι είναι αυτό το οποίο ο κόσμος αυτός φοβάται, γιατί ο φόβος αυτός, σε αντίθεση με τον ψευδοσνομπισμό που αμυντικά επιδεικνύει απέναντι στο κόμμα, είναι πραγματικός.

Ο φόβος για τον οποίο μιλάω έχει εξ αρχής μια ολότελα παράδοξη δομή: αφενός, εμπερικλείει τον φόβο του ΚΚΕ ως πρωτοπορίας της εργατικής εξουσίας. Είναι ο φόβος που κωδικοποιείται στο όνομα "Στάλιν" και στον χαρακτηρισμό "σταλινικός", ο φόβος ότι τα ίδια τα λαϊκά στρώματα θα βρεθούν απέναντι, θα διωχθούν, θα καταπιεστούν, θα γίνουν θύματα τρομοκρατίας κλπ. Το γεω-ιστορικό αναφερόμενο αυτού του φόβου είναι κατά βάση η ΕΣΣΔ, κυρίως της δεκαετίας του 1930, και οι πηγές του η αστική αντισοβιετική προπαγάνδα.

Αυτός ο φόβος, ο φόβος που αντανακλά την προπαγανδιστική ηγεμονία της αστικής τάξης πάνω στον τρόπο σκέψης του λαού, περικλείει και καμουφλάρει ταυτόχρονα έναν εντελώς διαφορετικό, αντιδιαμετρικό στην ουσία φόβο. Τον φόβο όλων των άλλων αν το ΚΚΕ πάρει την εξουσία: τον φόβο της ΕΕ, τον φόβο του ΝΑΤΟ, τον φόβο της αντίδρασης του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου. Το γεω-ιστορικό αναφερόμενο αυτού του δεύτερου φόβου είναι η ίδια η Ελλάδα, κυρίως στην περίοδο 1944-1974. Για τα λαϊκά στρώματα, αυτή η τριακονταετία σηματοδοτεί μια βαθιά ριζωμένη σύνδεση του ΚΚΕ με την συντριπτική και αιματηρή ήττα. Την διάψευση μιας πίστης στη νίκη που κάνει το ΚΚΕ να εμφανίζεται ως κόμμα που "μας πήρε στο λαιμό του." Σ' αυτόν τον φόβο, οι όροι αντιστρέφονται: οι κομμουνιστές δεν είναι οι διώκτες αλλά οι διωκόμενοι· δεν κλείνουν το λαό σε Γκουλάγκ, αλλά κλείνονται από άλλους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης· δεν εκτελούν, αλλά εκτελούνται· δεν βασανίζουν, αλλά βασανίζονται. Αυτοί και όλοι όσοι τους πίστεψαν. Ο δεύτερος φόβος δεν είναι "τι θα μου κάνει το ΚΚΕ αν πάρει την εξουσία", αλλά "πώς θα με προστατέψει το κόμμα της μαρτυρικής ήττας απ' το τι θα μου κάνουν οι άλλοι."

Στριμωγμένα ανάμεσα σε δυο αντιφατικούς φόβους, τα λαϊκά στρώματα δυσκολεύονται πάρα πολύ να τους διαχειριστούν και να απεμπλακούν απ' την αντίφαση, πράγμα που τα δυσκολεύει εξαιρετικά να αντιμετωπίσουν έναν τρίτο φόβο, που έχει το "προνόμιο" να είναι ο μοναδικός που αφορά πρακτικά το παρόν: τον φόβο της ανεργίας, το φόβο της φτώχειας, το φόβο της συντριβής από τους ισχυρούς του κεφαλαίου, εγχώριους και διεθνείς. Πού να βρουν σύμμαχο; Πώς να δουν ως σύμμαχο κάποιον που φοβούνται ως εχθρό, και που ταυτόχρονα φοβούνται ως σύμμαχο;

Απέναντι στην βασανιστική θέση ενός λαού παραλυμένου από έναν αντιφατικό φόβο και ανήμπορο μπροστά στον ρεαλιστικό φόβο που του επιβάλλει η σημερινή πραγματικότητα, πώς να απαντήσει το κόμμα;

Το κόμμα δεν μπορεί να αμβλύνει τον πρώτο φόβο λέγοντας στο λαό "μην ανησυχείς, εμείς αποκηρύσσουμε την ΕΣΣΔ και τον Στάλιν." Αν το έκανε αυτό, τότε θα έδινε στον πραγματικό του αντίπαλο ομολογία υποταγής. Όμως αυτοί που θαυμάζουν τον Νίκο Ρωμανό επειδή είπε ότι αρνείται να παραδεχτεί την εξουσία του δικαστηρίου να τον κρίνει, θα έπρεπε να καταλάβουν ότι αυτό ακριβώς κάνει και ο κομμουνιστής που αρνείται να απολογηθεί για την ιστορία της ΕΣΣΔ μπροστά στο ιστορικό δικαστήριο που επιβάλλουν αυτάρεσκα οι νικητές. Η απόρριψη του "αντισταλινισμού" είναι ηθικό καθήκον για όποιον θεωρεί τον εαυτό του αγωνιστή για το λαϊκό δίκαιο, και θα ήταν το ίδιο επονείδιστο να πει το ΚΚΕ "απεταξάμην τον Στάλιν και την ΕΣΣΔ" στο δικαστήριο της αστικής γνώμης όπως θα ήταν να πει ο Ρωμανός "συγνώμη, δεν ήξερα, με παρέσυραν οι αναρχικοί, τώρα το μετανιώνω και θα είμαι καλό παιδί" (παρεμπιπτόντως, αυτή η επιμονή στην άρνηση μεταμέλειας ενώπιον του εχθρού είναι ένα βασικό πράγμα που κάνει τους "σταλινικούς" να νιώθουν αυθόρμητη συμπάθεια για έναν πολιτικό αντίπαλο όπως ο Ρωμανός).

Δεν μπορεί λοιπόν το ΚΚΕ να αμβλύνει τον πρώτο φόβο χωρίς να αυτοκαταργήσει τις αρχές του ως κόμμα που προσβλέπει στην επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού. Μήπως μπορεί να κάνει κάτι για τον δεύτερο φόβο; Ελάχιστα, στην πράξη. Δεν μπορούμε να πούμε ψέματα πως ο αγώνας του κόμματος δεν είχε τεράστιο κόστος για όσους συστρατεύτηκαν μ' αυτόν, δεν μπορούμε να πούμε πως η ήττα δεν κόστισε πανάκριβα, δεν μπορούμε να συγκαλύψουμε τις ευθύνες μας για την ήττα. Το αντίθετο, είμαστε ηθικά και πολιτικά υποχρεωμένοι να τα παραδεχτούμε και τα τρία, και άρα στην ουσία να πούμε ότι η ιδέα ότι "πήραμε κόσμο που μας πίστεψε στο λαιμό μας" έχει ένα ποσοστό αλήθειας (κι ένα ποσοστό ψέματος, εφόσον δεν τον εξαπατήσαμε συνειδητά, δεν δείξαμε ποτέ κυνισμό, και τα ελείμματά μας δεν ήταν εσκεμμένα· άλλο η αδυναμία να φέρεις την αποστολή σου σε ευτυχές τέλος και άλλο η κυνική εξαπάτηση και χειραγώγηση· το κόμμα πλήρωσε τα λάθη του με δικό του αίμα).

Τι μπορεί να κάνει το ΚΚΕ; Μπορεί να κάνει το παν για να βοηθήσει τον λαό απέναντι στον τρίτο φόβο, τον φόβο απέναντι στη σημερινή πραγματικότητα, και αυτό κάνει. Αλλά το παρόν δεν εμφανίζεται σε κανενός τη συνείδηση ως κάτι αποκομμένο και αδιαμεσολάβητο από το παρελθόν· ο τρίτος φόβος δεν μπορεί να εμφανιστεί σε κανενός τον νου χωρίς να διαμεσολαβηθεί (και να συσκοτιστεί, να συγχυστεί) από τους δύο ιστορικά συσχετισμένους φόβους, τον φόβο που δημιουργεί η ίδια η αστική προπαγάνδα και τον φόβο που δημιουργεί η ιστορική μνήμη των βασάνων ενός λαού. Κατά συνέπεια, το ΚΚΕ δεν μπορεί, ό,τι κι αν κάνει σ' αυτό το επίπεδο απεύθυνσης, να "ξεμπλοκάρει" τα λαϊκά στρώματα απ' την μέγγενη του φόβου στην οποία έχουν παγιδευτεί.

Εκεί έρχεται όμως, σαν απ' το πουθενά (αυτά κάνει η ζωντανή ιστορία!), μια σειρά δυνατοτήτων, πρότερα συσκοτισμένων, που ανοίγει η κατάληψη της πολύ περιορισμένης, "ασθενούς" διακυβερνητικής εξουσίας της Τοπικής Διοίκησης.

Μπορούμε τώρα να επιστρέψουμε στο αίνιγμα του εκλογικού αποτελέσματος του Μάη του 2014, το οποίο επισφραγίστηκε (ως αίνιγμα) και χθες, που η Λα.Συ επικράτησε του πενταπλάσιου και βάλε σε κοινοβουλευτική εκλογική δύναμη αντιπάλου.

Τα συστατικά του αινίγματος είναι τα εξής:
1. Παραδοσιακά στην Ελλάδα, οι ευρωεκλογές αντιμετωπιζόντουσαν ως "χαλαρές" εκλογές, εκλογές όπου μπορούσε κανείς να ψηφίσει "τρελά" γιατί δεν είχαν σημασία. Όμως αυτοί που ψήφισαν στις πιο πρόσφατες ευρωεκλογές τις αντιμετώπισαν εντελώς διαφορετικά και απέφυγαν όπως ο διάολος το λιβάνι να στηρίξουν το ΚΚΕ αν δεν ήταν βαθιά πεπεισμένοι για την αναγκαιότητα και το αναπόδραστο αυτής της στήριξης. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ μικρή συγκριτικά ανάκαμψη του κόμματος σε σχέση με τα (σχεδόν) καταστροφικά αποτελέσματα των εκλογών του 2012.
2. Όμως σχεδόν 160.000 άνθρωποι πανελλαδικά φοβήθηκαν πολύ λιγότερο να στηρίξουν τη Λα.Συ στην ίδια ακριβώς χρονική περίοδο.
Συνεπώς, μια εκλογή που αφορά κάτι με το οποίο ελάχιστοι ασχολούνται (κάκιστα πράττοντας) και που οι περισσότεροι δεν έχουν δει και δεν θα δουν ποτέ στη ζωή τους (το ευρωκοινοβούλιο) αντιμετωπίστηκε ως πιο εκφοβιστική από μια εκλογή που αφορά το πιο απτό επίπεδο της καθημερινής ζωής, τη ζωή του Δήμου. Το απόμακρο και αφηρημένο τρομοκράτησε (αν τους στείλουμε στις Βρυξέλλες, θα μας πετάξει έξω η ΕΕ!), το κοντινό και συγκεκριμένο χαλάρωσε τον φόβο.

Αυτό είναι το "παράδοξο της ασφαλούς ψήφου":  το ότι 160.000 περισσότεροι άνθρωποι ξεπέρασαν στην πράξη αυτόν τον φαινομενικά ανεπίλυτο συνδυασμό αντιφατικών φόβων, ξεπέρασαν την παράλυση που επιβάλλει αυτός ο συνδυασμός, ξεπέρασαν ακόμα και την αναγκαστική αδυναμία του ΚΚΕ να ξετυλίξει το κουβάρι των φόβων αυτών για χάρη τους, και ότι τα ξεπέρασαν όλα αυτά απ' τη στιγμή που η επιλογή αφορούσε ό,τι πιο άμεσο και κοντινό στην καθημερινότητα, την εκλογή δημοτικής αρχής.

Ποιος είναι ο βασικός ψυχολογικός μηχανισμός που επιτρέπει αυτή την εντυπωσιακή και παράξενη υπέρβαση για όσους την κάνουν; (δεν μιλάμε για τους πεπεισμένους κομμουνιστές, φυσικά)

Είναι η ιδέα ότι αυτή η ψήφος δεν δίνει στο ΚΚΕ εξουσία, ότι την εξουσία θα την έχει το καπιταλιστικό κράτος. Και απ' την άλλη, η πίστη ότι το ΚΚΕ θα προστατέψει τον ψηφοφόρο απ' αυτή την εξουσία, που ο ίδιος εκχωρεί από φόβο στο κράτος αυτό.

Μια εξόχως αντιφατική αντίληψη, βέβαια. Αλλά μια αντίληψη που αποτελεί επίλυση στην πράξη της αντίφασης των τριών φόβων και έχει την εξής μορφή:
Εφόσον δεν σου δίνω την κεντρική εξουσία, δεν σε φοβάμαι, αλλά σε βλέπω ως αυτό που θα με βοηθήσει να αντιμετωπίσω αυτούς που φοβάμαι, και στους οποίους δίνω την κεντρική εξουσία.
Δηλαδή:
Η ψήφος μου είναι αποτύπωση του γεγονότος ότι στηρίζω αυτό που φοβάμαι (φόβος #3, παρόν), γιατί φοβάμαι τι θα γίνει αν δεν το στηρίξω (φόβος #2, Ελλάδα 1944-1974), αλλά απ' την άλλη εσύ, που δεν το φοβάσαι (το βλέπω ότι δεν το φοβάσαι), μπορείς να με βοηθήσεις να σταθώ απέναντί του, για αυτό και δεν σε φοβάμαι πια ότι θα μου κάνεις κακό (φόβος #1, ΕΣΣΔ). 
Και το κόμμα; Το κόμμα, αίφνης, απελευθερώνεται εντελώς απ' τα δικά του αλλιώς αναπόδραστα όρια. Ποια μορφή παίρνει αυτή η απελευθέρωση; Έχει εξαιρετική σημασία τούτο. Πάρτε μια οποιαδήποτε δήλωση του Πελετίδη και παρατηρήστε τι συμβαίνει εκεί:

1. Δεν υπάρχει "το ΚΚΕ" και "τα άλλα κόμματα". Υπάρχει "εμείς, η λαϊκή συμμαχία, οι άνεργοι, οι απολυμένοι, οι εργαζόμενοι, οι φοιτητές της Πάτρας" και "το κράτος". 

2. Δεν υπάρχει "πρέπει να διαβάσετε Μαρξ και Λένιν και μετά να ρθετε για εξετάσεις". Υπάρχει "αυτά είναι τα προβλήματα, αυτές είναι οι αιτίες, αυτά μπορούμε να κάνουμε μέσα σε αυτά τα πλαίσια που μας δόθηκαν, και αυτά θα κάνουμε, που να μας βάλετε φυλακή."

3. Δεν υπάρχει καμία απόκρυψη του γεγονότος ότι τα παραπάνω είναι κομμουνιστική πολιτική στο επίπεδο Τ.Δ, ότι έχει την έγκριση του ΚΚΕ, ότι είναι κεντρικά συντονισμένη, ότι πρέπει να αναμένεται όπου εκλεγεί δήμαρχος της Λα.Συ. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει.

Ξαφνικά, αρχίζει να γίνεται εμφανές ότι οι κομμουνιστές δήμαρχοι δεν ασχολούνται με το να διώκουν πολίτες επειδή ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ· ότι δεν έχουν στόχο να μετατρέψουν το Δήμο σε Κ.Ο· ότι δεν αποκλείουν κανένα άνθρωπο που έχει ανάγκη από όση βοήθεια μπορούν να του δώσουν βάσει του τι ψηφίζει· ότι, διάβολε, αυτοί όταν μιλάνε για λαό δεν εννοούν "ψηφοφόρους"· εννοούν εμένα, που δεν διάβασα ποτέ λέξη Μαρξ και Λένιν και δεν ψήφισα ποτέ ΚΚΕ.

Και εκεί αρχίζει η μία νίκη να φέρνει την επόμενη, και την επόμενη. Εκεί αρχίζει να διαφαίνεται στην πράξη τι είναι αυτό το μυστήριο πράγμα που λέγεται Λαϊκή Συμμαχία, και πώς γίνεται αυτοί που κυρήσσουν την αναγκαιότητα της ανελέητης πάλης κατά του οπορτουνισμού να μη με αφήνουν να μείνω χωρίς ρεύμα όταν ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ· πώς γίνεται η πολιτική αντιπαλότητα να μη μεταφράζεται σε πολιτική καταπίεση και δίωξη, και μάλιστα, ενώ όλα τα προηγούμενα χρόνια τα πάντα ρυθμίζονταν βάσει του "με ποιον είσαι", να υπερβαίνουν στην πράξη τον κομματισμό και την πελατειακή σχέση τα αιμοσταγή τέρατα που λέγονται κομμουνιστές!

Πόσο μεγάλα μαθήματα είναι αυτά; Είναι πολύ μεγάλα μαθήματα, αδύνατα αν δεν κερδίσεις τουλάχιστο σε μια τόση δα μάχη. Αν δεν κάνεις το πρώτο βήμα, που καμιά φορά θέλει και τύχη για να το κάνεις, ή έστω πολύ ευνοϊκές συγκυρίες.

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει τούτο το καινούργιο φρούτο, αυτό με τους κομμουνιστές που είναι συμπαθείς και δεν τους ξορκίζουμε σα βρυκόλακες, αλλά αρχίζουμε να ξαναμαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε, να τους ανακαλύπτουμε απ' την αρχή;

Μέχρι σε ένα σημείο αδιευκρίνιστο ακόμα μπορεί να πάει: αναμφισβήτητα, δεν μπορεί να αφήσει εντελώς ανεπηρέαστη τη λογική που έδωσε τις νίκες, τη λογική "σου δίνω μια αδύναμη εξουσία με τον όρο ότι δεν θα έχεις πραγματική εξουσία, ώστε να με βοηθήσεις να σταθώ απέναντι σ' αυτούς που τους δίνω την πραγματική εξουσία": διαλεκτικά, αυτό που επέτρεψε ως πράξη αυτή η λογική, θα αρχίσει να αναδεικνύει την αντιφατικότητα της λογικής, να την ξεπερνά. Θα γίνεται όλο και ευκολότερο για κάποιον να πει: "μισό λεπτό, γιατί να πηγαίνω στην Αθήνα μέσω Ιωαννίνων, όταν ο άλλος δρόμος είναι πολύ βραχύτερος;" Θα γίνεται ευκολότερο για κάποιον να αναρωτηθεί: "καλά, αυτούς τους εμπιστεύομαι για το σπίτι μου και δεν τους εμπιστεύομαι για του διαόλου τη μάνα;"

Και κάπως έτσι, αρχίζει να φθείρεται σιγά-σιγά ο τοίχος της φυλακής του φόβου. Και μεγαλώνει ο φόβος αυτών που φοβάται στα αλήθεια, που φοβόταν πάντα, ο λαός...

24 Ιουλ 2012

Χάθηκε 27%

Στο χθεσινό συλαλλητήριο αλληλεγγύης στους χαλυβουργούς στην Ομόνοια χάθηκε ένα 27%.

Όποιος το βρει, παρακαλείται να το παραδώσει στα κοντινότερα γραφεία του Σϋριζα σε κλειστό φάκελο με την ένδειξη "Για την ενότητα της Αριστεράς με βάση το πρόβλημα".

Παρέχεται αμοιβή με τη μορφή υποσχετικής εξαργυρώσιμης σε πέντε τέρμινα ή όποτε τέλος πάντων αρχίσει τους διορισμούς η επόμενη κυβέρνηση της "Αριστεράς".

15 Ιαν 2011

Αριστερή "πρόσκληση" και "αριστερή" πρόκληση

Τα λόγια...

"Με βάση τις παραπάνω διαπιστώσεις οι δυνάμεις μας που δρουν στο σκ θα κινηθούν το επόμενο διάστημα με βάση τις εξής προτεραιότητες:


1.Συνέχιση και ενίσχυση της παρέμβασής και της πίεσής μας σε όλες τις κλίμακες του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος (πρωτοβάθμια σωματεία, ομοσπονδίες, ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ) για να εναρμονίζονται, σε όποιο βαθμό το επιτρέπουν οι συσχετισμοί δυνάμεων, με τις ανάγκες της συγκυρίας και τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων. Η αποχώρηση μας από το προεδρείο της ΓΣΕΕ έχει τον ισχυρό πολιτικό συμβολισμό της, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αποσυρόμαστε από το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα, τις ευθύνες που μας αναλογούν με βάση την επιρροή μας που προκύπτει από τις εκλογικές διαδικασίες του και τη θέση μας για αντιπροσωπευτικά αναλογικά προεδρεία (Οι θέσεις ευθύνης να κατανέμονται στις παρατάξεις με βάση τη δύναμή τους χωρίς προγραμματική συμφωνία, ώστε το συνδικάτο να μπορεί να λειτουργεί χωρίς αποκλεισμούς). Αντίθετα σηματοδοτεί την ένταση των προσπαθειών μας για μία άλλη αγωνιστική πορεία του σκ για υπεράσπιση της οργανωτικής ενότητάς του και για αυτόνομα, ενωτικά και ταξικά συνδικάτα.

2.Αναβάθμιση της δουλειάς μας στα πρωτοβάθμια σωματεία για την ενίσχυση της εσωτερικής ζωής τους, τη δραστηριοποίησή τους για όλα τα μικρά και μεγάλα προβλήματα τωνεργαζομένων και τη σταθερή, δημοκρατική και αντιγραφειοκρατική λειτουργία όλων των οργάνων τους (ΔΣ, γενική συνέλευση κλπ). Το καλλίτερο «φάρμακο» για την αναζωογόνηση των πρωτοβάθμιων σωματείων είναι η πληροφόρηση, η συμμετοχή και η ενεργοποίηση των εργαζομένων στη λήψη των αποφάσεων και στην εκτέλεσή τους. Εάν θέλουμε νʼ αλλάξουμε τους συσχετισμούς δυνάμεων σε όλες τις κλίμακες του σκ , πρώτα απʼ όλα θα πρέπει να τους αλλάξουμε στα βασικά κύτταρά του, που είναι τα πρωτοβάθμια σωματεία. Για να μπορέσει το κόμμα να συμβάλλει σε αυτό τον στόχο πρέπει να κάνει καταγραφή και οργανωμένη δουλειά για συνδικαλιστική συμμετοχή όλων των μελών του στους χώρους δουλειάς.

3.Επιμονή και σταθερότητα των δυνάμεων μας στο στόχο μας για ένταξη στο σκ τμημάτων της σύγχρονης εργατικής τάξης που σήμερα είναι «εκτός των τειχών του» με συγκεκριμένα βήματα θεσμικής εκπροσώπησής τους σε αυτό.Το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα είναι ένα μειοψηφικό κίνημα με μεγάλη μείωση των μελών του. Τα πιο καταπιεσμένα στρώματα της εργατικής τάξης είναι εκτός συνδικάτων με τραγική την κατάσταση στον ιδιωτικό τομέα, αφού και οι δυνάμεις μας στο σ.κ. δεν είχαν δώσει την δέουσα προσοχή σε αυτόν, επικεντρωμένες κύρια σε ΔΕΚΟ και τράπεζες. Απουσιάζουν οι νέοι, οι γυναίκες, οι επισφαλώς απασχολούμενοι, οι άνεργοι, οι μετανάστες/στριες. Απαιτούνται σταθερός προσανατολισμός μας, συγκεκριμένα πολιτικά και οργανωτικά μέτρα για νʼ αλλάξουμε αυτή την κατάσταση και ο στόχος αυτός να γίνει υπόθεση κάθε Πολιτικής Κίνησης του κόμματος με χρεώσεις και επιτροπές ευθύνης.


4.Επιμονή και σταθερότητα στο στόχο μας για ανανέωση των γραμμών του σκ αλλά και των δικών μας δυνάμεων που δραστηριοποιούνται σʼ αυτό. Το συνδικαλιστικό κίνημα είναι ένα γερασμένο κίνημα. Οι νέοι και οι νέες δεν εντάσσονται στις γραμμές του, λόγω του φόβου της απόλυσης και της ανεργίας, της εργοδοτικής τρομοκρατίας στους χώρους εργασίας και της υπερεκμετάλλευσής τους με πλήρως ελαστικοποιημένες εργασιακές σχέσεις, ανεξέλεγκτα ωράρια, κακοπληρωμένη και ανασφάλιστη εργασία. Επίσης γιατί απωθούνται από τον γραφειοκρατικό και συμβιβαστικό τρόπο λειτουργίας τους. Οι γυναίκες, ενώ παρουσιάζουν σημαντική μαζική δράση και μαχητικότητα, βρίσκονται στο περιθώριο και απουσιάζουν από τα κέντρα λήψης αποφάσεων, πράγμα για το οποίο και οι δικιές μας δυνάμεις φέρουν μεγάλη ευθύνη. Το στοίχημα θα κερδηθεί τόσο από την ανανέωση των στελεχών όσο κυρίως με την μαζική ένταξη των νέων εργαζομένων μέσα στα συνδικάτα και στη συλλογική πάλη. Αυτό απαιτεί τις προαναφερθείσες αλλαγές μέσα στα συνδικάτα, πρέπει όμως να εξετάσουμε ακόμη και την δημιουργία άτυπων θεματικών συσπειρώσεων και κινημάτων που δεν θα είναι ανταγωνιστικές αλλά συμπληρωματικές προς τα συνδικάτα και θα λειτουργούν ως προθάλαμος για την ένταξη των νέων ανθρώπων σε αυτά (συσπειρώσεις κατά της επισφάλειας, επιτροπές ανέργων κλπ). Ταυτόχρονα η νεολαία ΣΥΝ θα πρέπει να έχει ως μόνιμο προσανατολισμό της την σχεδιασμένη και καλά οργανωμένη παρουσία και παρέμβασή της στο σκ και κυρίως στους χώρους εργασίας που απασχολείται μεγάλος αριθμός νέων (call centers, couriers, επιχειρήσεις τηλεπικοινωνιών και πληροφορικής, διατροφική αλυσίδα, μισθωτή διανόηση, νέα μισθωτά στρώματα κλπ) και , προς αυτή την κατεύθυνση, απαιτείται η μεγαλύτερη δυνατή βοήθεια από έμπειρους συνδικαλιστές και συνδικαλίστριες του χώρου μας.


5.Οργανωμένη συζήτηση και στις γραμμές μας, αλλά και ευρύτερα στο συνδικαλιστικό κίνημα με στόχο να καταλήξουμε σε συγκεκριμένες θέσεις για τις αναγκαίες αλλαγές στη δομή και στην οργάνωση του, ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί στις σημερινές έκτακτες συνθήκες, στις νέες μεγάλες δυσκολίες αλλά και στις αλλαγές του παραγωγικού προτύπου. Αναζητούμε και επιδιώκουμε τα οργανωτικές μορφές και τις δομές που ενοποιούν την εργατική τάξη, ενισχύουν την μαζικότητα και την αποτελεσματικότητα των αγώνων της και αποτρέπουν φαινόμενα συντεχνιασμού και γραφειοκρατίας. Βασικός στόχος μας είναι η συνδικαλιστική κάλυψη όλων των εργαζομένων, ανεξάρτητα από η μορφή απασχόλησής τους, καθώς και των ανέργων.


6.Καλλίτερη οργάνωση της παρουσίας μας στα συντονιστικά των πρωτοβαθμίων σωματείων σε όλη τη χώρα,χωρίς φυσικά διάθεση ή πρόθεσή «καπελώματός» τους, και προσπάθεια για δημοκρατική λειτουργία και πολιτική διεύρυνσή τους. Η παρουσία των δυνάμεών μας στα συντονιστικά των πρωτοβάθμιων σωματείων δεν στοχεύει στη συγκρότηση μία «αριστερής», ανταγωνιστικής στην ήδη υπάρχουσα, ΓΣΕΕ, αλλά στην αξιοποίησή τους ως ενός χρήσιμου μετωπικού μαζικού εργαλείου για την κινητοποίηση των εργαζομένων από τα κάτω, την πίεση προς τις παραπάνω βαθμίδες του συνδικαλιστικού κινήματος να παίρνουν αποφάσεις σε αγωνιστική κατεύθυνση και την παραγωγή αυτόνομων κινηματικών γεγονότων, όταν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες αδρανούν ή συμβιβάζονται.


7.Αναβάθμιση συνολικά της ιδεολογικής, πολιτικής και συνδικαλιστικής δουλειάς μας στο σκ, και ιδιαίτερα, για την αντιμετώπιση του πρόσφατου πολυνόμου για τα εργασιακά, ώστε να αποφύγουμε την αποδυνάμωση της διαπραγματευτικής ικανότητας και την απομαζικοποίηση των συνδικάτων στις ΔΕΚΟ και να ακυρώσουμε την προσπάθεια των επιχειρήσεων στον ιδιωτικό τομέα για τη δημιουργία εργοδοτικών σωματείων μέσω των οποίων θα επιδιώξουν να επηρεάσουν υπέρ των συμφερόντων τους συσχετισμούς δυνάμεων στο σκ.


8.Αυτή την περίοδο πρέπει να ενισχύσουμε ιδιαίτερα τη δουλειά μας στο σ.κ. των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα, όπου τα επιχειρησιακά σωματεία θα αντιμετωπίσουν δυσβάστακτες πιέσεις από την εργοδοσία για την υπογραφή ειδικών επιχειρησιακών σ.σ.ε., για μείωση μισθών, απολύσεις, ελεύθερα ωράρια, επέκταση ελαστικοτήτων κλπ) κυριολεκτικά «με το πιστόλι στον κρόταφο» λόγω της απειλής των απολύσεων και του κλεισίματος.


Εάν αυτό συνδυαστεί με την ένταση της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, την προσπάθειά της να στήσει στα συνδικάτα ελεγχόμενους απʼ αυτή μηχανισμούς, τον κατακερματισμό, απομαζικοποίηση και οικονομική ασφυξία του σκ, κατανοούμε ότι αυτό κινδυνεύει με καθίζηση στον ιδιωτικό τομέα. Επομένως θα πρέπει να θέσουμε ως στόχο την μεταφορά του κέντρου της ταξικής αντιπαράθεσης μέσα στους χώρους εργασίας, γιατί εκεί θα κριθούν πολλά. Να βοηθήσουμε και να στηρίξουμε τα επιχειρησιακά σωματεία για νʼ αντιμετωπίσουν τις πιέσεις της εργοδοσίας, ώστε πουθενά να μην εφαρμοστεί ο πολυνόμος για την μείωση των μισθών και την καταστροφή των εργασιακών σχέσεων. Να συμβάλλουμε στη δημιουργία επιχειρησιακών σωματείων, πριν οι εργοδότες «στήσουν» ελεγχόμενα από αυτούς. Να αναβαθμίσουμε το ρόλο και τη δυναμική των κλαδικών συνδικάτων και Ομοσπονδιών, κυρίως στους χώρους εργασίας που δεν υπάρχουν επιχειρησιακά σωματεία, ώστε να αποτρέψουμε τους σχεδιασμούς κυβέρνησης εργοδοσίας για ακόμα μεγαλύτερο κατακερματισμό του σκ.

1.Επικέντρωση όλων των προσπαθειών μας για την ανάπτυξη κοινωνικών και ταξικών αγώνων με αιχμές τα κοινωνικά μέτωπα της περιόδου. Τέτοια μέτωπα άμεσης προτεραιότητας για μας εκτός από τους στόχους της ανατροπής του μνημονίου, τη μη αναγνώριση του δημοσίου χρέους και την επαναδιαπραγμάτευσή του είναι μεταξύ άλλων: Η υπεράσπιση των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας και του κατώτερου εγγυημένου μισθού, η διεκδίκηση μέτρων και πολιτικών για την αντιμετώπιση της ανεργίας, την αποτροπή των απολύσεων και τη στήριξη των ανέργων, η απόκρουση της εργοδοτικής αυθαιρεσίας στους χώρους εργασίας, η απόκρουση της διάλυσης, του ξεπουλήματος και της λεηλασίας του δημοσίου πλούτου, η υπεράσπιση των δημοσίων κοινωνικών αγαθών που εμπορευματοποιούνται, η αντιμετώπιση της ακρίβειας, η προστασία των συντάξεων και της κοινωνικής ασφάλισης, η αποτροπή της διάλυσης και εξαέρωσης των εργασιακών σχέσεων, η προστασία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, επαγγελματιών και αγροτών από την οικονομική και κοινωνική καταστροφή, η απόκρουση των περικοπών στην υγεία, παιδεία κοινωνική φροντίδα, οι νέοι, κυρίως, έμμεσοι φόροι και ο αντιλαϊκός προϋπολογισμός του 2011.


2.Μόνιμη επιδίωξή μας παραμένει να προωθούμε μέσα από τους αγώνες την αλλαγή των συσχετισμών υπέρ των δυνάμεων που ασκούν αγωνιστικό - διεκδικητικό συνδικαλισμό και ιδιαίτερα των δυνάμεων που ασκούν αυτόνομο ταξικό συνδικαλισμό.


3.Διαμόρφωση συγκεκριμένου σοβαρού και προσεκτικού σχεδιασμού για συγκρότηση ευρύτερων κοινωνικών συμμαχιών των εργαζομένων με άλλα λαϊκά στρώματα, με μικρομεσαία στρώματα που σήμερα προλεταριοποιούνται, διανοούμενους και νεολαία. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να συμβάλλουμε αποφασιστικά στη συγκρότηση του ευρύτερου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου για την απεμπλοκή της χώρας μας από το μνημόνιο και τη διέξοδο από την κρίση σε προοδευτική σοσιαλιστική κατεύθυνση. Στόχος μας είναι η συγκρότηση επιτροπής πανελλαδικής εμβέλειας για την προστασία των εργατικών δικαιωμάτων αποτελούμενη από συνδικαλιστές, πανεπιστημιακούς, εργατολόγους και άλλους διανοούμενους, εκπροσώπους αυτοδιοικητικών κινήσεων και άλλων κοινωνικών φορέων και κινημάτων, που θα δρα με σχέδιο και συνέπεια.


4.Ενθάρρυνση και αξιοποίηση συνδικαλιστών/στριών που διαφοροποιούνται και αποδεσμεύονται από τις πολιτικές της κυβέρνησης και της ηγετικής ομάδας της ΠΑΣΚΕ. Επιδίωξη κοινών δράσεων με αυτές τις δυνάμεις.


5.Ανασυγκρότηση, ενίσχυση και αναβάθμιση του Δικτύου Συνδικαλιστών Ριζοσπαστικής Αριστεράς και των κοινών συνδυασμών και παρατάξεων σʼ όλες τις βαθμίδες του συνδικαλιστικού κινήματος.


6.Ανάληψη με επιμονή και σταθερότητα ενωτικών πρωτοβουλιών για κοινές δράσεις με τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς που δραστηριοποιούνται στο σκ, και ιδιαίτερα με το ΠΑΜΕ παρά την σεχταριστική και διασπαστική πολιτική της ηγεσίας του, γιατί αυτές διευκολύνουν την κοινή δράση όλων των εργαζομένων και μπορούν να κάνουν πιο αποτελεσματικούς τους αγώνες τους. Η συνδικαλιστική αριστερά πρέπει να αρχίσει να συζητά μεταξύ της. Να πιάσει το νήμα μιας πιο δυναμικής και ενωτικής παρέμβασης μέσα από το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα.


7.Συγκρότηση και ανάπτυξη από τα συνδικάτα δικτύων αλληλεγγύης για τη στήριξη των θυμάτων της οικονομικής κρίσης και των κατεδαφιστικών πολιτικών κυβέρνησης, τρόικας και ΣΕΒ και στήριξη σχετικών πρωτοβουλιών που αρχίζουν να αναπτύσσονται στις γειτονιές και στους δήμους. Οι νεοφιλελεύθερες καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις προκαλούν αντιθέσεις στο εσωτερικό της εργατικής τάξης, αναδιπλώσεις και συντεχνιασμούς. Συνεπώς η πάλη για το μερικό πρέπει να διασυνδέεται με το γενικότερο συμφέρον της τάξης. Η αλληλεγγύη, η επεξεργασία κοινών στόχων, η δημιουργία κοινών πλαισίων αναφοράς στα μεγάλα ζητήματα, η υπεράσπιση των πιο καταπιεσμένων στρωμάτων, η μάχη κατά των διακρίσεων της νέας γενιάς συμβάλλουν όχι μόνο στην ανακούφιση αυτών των στρωμάτων αλλά και στη διαμόρφωση της ταξικής τους συνείδησης. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να ανέβει στο ανώτερο δυνατό επίπεδο η αλληλεγγύη και ο συντονισμός της δράσης σε όποιον τομέα εκδηλώνεται η επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου.

8.Ο συντονισμός της επίθεσης στα δικαιώματα των εργαζομένων από τις δυνάμεις του κεφαλαίου και τους οικονομικούς και πολιτικούς οργανισμούς που επηρεάζουν σε όλο τον πλανήτη απαιτεί τη διεθνοποίηση της ταξικής αντιπαράθεσης και το συντονισμό της δράσης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο αυτό περνά μέσα από την στήριξη και αναβάθμιση της δουλειάς μας στο δίκτυο συνδικαλιστών του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που πρέπει να στρέψει τη δράση του πανευρωπαϊκές πολιτικές καμπάνιες για τα προβλήματα των εργαζομένων και για την αντιμετώπιση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της ΕΕ. Επίσης περνά μέσα από τη στενή μας συνεργασία με όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς που δραστηριοποιούνται στο εργατικό κίνημα με στόχους αφενός την ανάπτυξη και το συντονισμό των αγώνων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και αφετέρου την ριζική αλλαγή προσανατολισμού και του τρόπου λειτουργίας της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων, η οποία σήμερα λειτουργεί ως απλό «λόμπι» με ελάχιστες κινηματικές πρωτοβουλίες, συμβιβαστικά με τις κυρίαρχες πολιτικές στην ΕΕ και είναι πολύ πίσω από τις ανάγκες των εργαζομένων της Ευρώπης, σε μια περίοδο που κινδυνεύουν να χάσουν τα πάντα.


9.Ανασυγκρότηση και ενίσχυση της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ, μέσα και από τις δικές της συλλογικές διαδικασίες, ως κέντρου σχεδιασμού και ανάπτυξης αγώνων και ως βασικού πυρήνα ευρύτερων διεργασιών στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε ένα ευρύτερο διακριτό, ανταγωνιστικό με τις κυρίαρχες συνδικαλιστικές δυνάμεις, ριζοσπαστικό ρεύμα, που να συσπειρώνει με πανελλαδική δικτύωση οτιδήποτε αγωνιστικό δραστηριοποιείται στο εσωτερικό ή και στις παρυφές του. Ένα τέτοιο ευρύτερο ρεύμα μπορεί να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του σ.κ. και να αλλάξει τους συσχετισμούς δυνάμεων, τα δεδομένα μέσα σʼ αυτό καθώς και τον προσανατολισμό του προς μία αυτόνομη, ταξική, αντιγραφειοκρατική και κινηματική κατεύθυνση.


10.Όλα τα παραπάνω προϋποθέτουν τη ριζική στροφή του κόμματός μας από τη βάση μέχρι την ηγεσία του στην εργατική δουλειά με καταγραφή της υπάρχουσας κατάστασης, σχέδιο, χρεώσεις, και έλεγχο, βάσει και των σχετικών αποφάσεων της περσινής απόφασης της ΚΠΕ. Οι ΝΕ και ΠΚ του ΣΥΝ θα πρέπει να συζητήσουν άμεσα αυτή την απόφαση της ΠΓ και να πάρουν τα αν αναγκαία πολιτικά και οργανωτικά μέτρα για την εφαρμογή της."




και οι πράξεις...


«ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΣ»


Νέο χτύπημα από τον εργοδοτικό συνδικαλισμό


Υπέγραψαν σύμβαση που εξαρτά τους μισθούς από τα οικονομικά αποτελέσματα της επιχείρησης

Επιχειρησιακή σύμβαση με διάρκεια τριών χρόνων (2011-2012-2013) όπου προβλέπεται ότι ο μισθός θα καθορίζεται ανάλογα με τα οικονομικά αποτελέσματα της εταιρείας (!), ενώ περιέχει και περικοπές σε κατακτήσεις ετών εργαζομένων, έσπευσε να υπογράψει η πλειοψηφία που ελέγχεται από την Αυτόνομη Παρέμβαση (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) της διοίκησης του σωματείου της καπνοβιομηχανίας «Παπαστράτος», με την πολυεθνική «ΦΙΛΙΠ ΜΟΡΙΣ», ιδιοκτήτρια του εργοστασίου.


Ο πρόεδρος του σωματείου, Σ. Αλεβιζόπουλος, στέλεχος της ΑΠ και η ομάδα του στη διοίκηση - δείχνοντας το «μεγαλείο του οπορτουνισμού» καθώς και του εργοδοτικού, κυβερνητικού συνδικαλισμού - όπως οι ίδιοι οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν, έχουν μετατραπεί σε βασικό εργαλείο της εργοδοσίας, κάτι που άλλωστε αποδεικνύεται και από τα «έργα» τους. Πιο συγκεκριμένα, αυτή η ομάδα αφού πριν δύο χρόνια, αποδέχτηκε τη μείωση του προσωπικού κατά 270 άτομα προκειμένου να διευκολυνθεί η εταιρεία να κτίσει το νέο εργοστάσιο στον Ασπρόπυργο (όπου έχει ήδη μετεγκατασταθεί) και πρωτοστατεί ώστε να υλοποιηθεί το φετινό πρόγραμμα των 80 «εθελούσιων αποχωρήσεων» της εταιρείας, τώρα έσπευσε να εφαρμόσει το αντεργατικό νομοθετικό έκτρωμα, το νόμο 3899/2010 της κυβέρνησης ο οποίος ανοίγει το δρόμο για την κατάργηση των ΣΣΕ, προκειμένου να προσφέρει μία ακόμα εκδούλευση στην πολυεθνική.


Οσον αφορά την επιχειρησιακή σύμβαση, αυτή προβλέπει μεν στη μία παράγραφο «σταθερούς μισθούς», ωστόσο παρακάτω διευκρινίζει ότι αυτοί θα καθορίζονται «με βάση τα οικονομικά αποτελέσματα της εταιρείας στην εκάστοτε χρήση»! Επιπλέον, η εταιρεία έχει ασφαλίσει τους εργαζόμενους σε ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία. Ενώ αρχικά οι εργαζόμενοι δεν έδιναν ασφάλιστρο, τώρα τους υποχρεώνει να πληρώνουν πλέον 18 ευρώ - προκειμένου να μειώσει το δικό της ποσοστό - ενώ προειδοποιεί και για περαιτέρω αύξηση. Επίσης καταργεί παροχές όπως «δωρεάν καφές και τσάι», την ημιαργία σε παραμονές γιορτών που είχαν κατακτήσει οι εργαζόμενοι, μειώνει δραστικά επιδόματα και πάει λέγοντας.





Κομμάτι του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού η Α.Π. (Αυτόνομη Παρέμβαση)

Οι βαρύγδουπες δηλώσεις της Αυτόνομης Παρέμβαση (Α.Π.) του ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ και το κατακεραύνωμα για την προδοτική επιχειρησιακή σύμβαση στη ΝΕΟΓΑΛ που υπογράφηκε από ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ, αποδείχτηκαν χωρίς αντίκρισμα. Πριν ο «αλέκτωρ λαλήσει τρεις» αποκαλύφτηκαν, υπέγραψαν επιχειρησιακή σύμβαση στην καπνοβιομηχανία ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΣ, ιδιοκτησία της πολυεθνικής «ΦΙΛΙΠ ΜΟΤΙΣ», διάρκειας τριών ετών, όπου προβλέπεται ότι ο μισθός θα καθορίζεται ανάλογα με τα οικονομικά αποτελέσματα της εταιρίας!!! Επίσης προβλέπει περικοπές και ψαλίδισμα σε κατακτήσεις των εργαζομένων. Ενώ φορτώνει το κόστος από ιδιωτική ασφάλιση που η εταιρία έχει ασφαλίσει τους εργαζόμενους στους ίδιους, αρχίζοντας από συμμετοχή 18 ευρώ, προκειμένου να απαλλάξουν την εργοδοσία από το κόστος.

Πριν 2 χρόνια αυτή η πλειοψηφία (Α.Π.) συμφώνησε στη μείωση προσωπικού 300 περίπου εργαζομένων, ενώ σήμερα «βοηθάει» στα πρόγραμμα «εθελούσιας εξόδου» (απολύσεις), όπως απαιτεί η εργοδοσία.


Όσες προσπάθειες και αν κάνει επομένως η Α.Π. και οι δυνάμεις της να αποδείξουν ότι δεν αποτελούν κομμάτι του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, πέφτουν στο κενό, αφού η δράση τους και προπάντων τα έργα τους, τους προδίδουν. Ήταν, είναι και θα είναι «οπορτουνιστές», συμπλήρωμα του μηχανισμού του συστήματος και ανάχωμά του.


Το ΠΑΜΕ καλεί τους εργαζόμενους και της επιχείρησης ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΣ και συνολικά τους εργαζόμενους της χώρας μας να βγάλουν τα συμπεράσματά τους.


Να μην παρασύρονται και να μην πιστεύουν τους κάθε λογής ψευτοεπαναστάτες, ανεξάρτητα με τι όνομα εμφανίζονται κάθε φορά. Να απομονώσουν τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό. Να συσπειρωθούν στο ΠΑΜΕ, στα ταξικά τους σωματεία για να δυναμώσει το μέτωπο της σύγκρουσης με την άθλια εκμεταλλευτική πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τη συμφωνία της Ν.Δ. και του ΛΑΟΣ, κάτω από τα «χειροκροτήματα» του ΣΕΒ και τις «ευλογίες» της Τρόικα.



Τα σχόλια είναι περιττά.

10 Οκτ 2010

Παρών...;

Όταν τα ΜΑΤ θα χτυπούν στους δρόμους τους "συντρόφους" σου...

Όταν τα δικαστήρια θα απαγορεύουν διαδηλώσεις του "κόμματός" σου...

Όταν ο εισαγγελέας θα απαγορεύει την προπαγάνδιση των "ιδεών" σου...

Όταν θα απαγορεύεται η λειτουργία των "μελλοντικών συνοδοιπόρων" σου...

...θα δηλώνεις και εκεί παρών κύριε Παπαδημούλη;

ΥΓ. Τα εισαγωγικά δεν είναι τυχαία.

2 Μαρ 2010

Οπορτουνισμός εν δράσει

Στις 23 Νοεμβρίου 2009 το ΠΑΜΕ κάνοντας αιφνιδιαστικό αποκλεισμό στο Υπουργείο Εργασίας προκαλεί την αναβολή της έναρξης του κοινωνικού διαλόγου για το ασφαλιστικό, αναγκάζοντας τα μέλη των αντιπροσωπειών ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ είτε να μην εμφανιστούν καθόλου, είτε να προσπαθούν να χωθούν σαν τα ποντίκια από την πίσω πόρτα.

Μήπως θυμάστε τα σχόλια των εκπροσώπων του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για το θέμα; Όχι δεν εννοώ το σχόλιο - ανέκδοτο της Αυτόνομης Παρέμβασης ότι «από την αρχή δεν συμμετέχει σε καμιά διαδικασία κοινωνικού διαλόγου» (με δύο στελέχη της όμως να βρίσκονται μέσα στις αντιπροσωπείες, τουλάχιστον σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας).

Μιλάω για τη δήλωση Τσίπρα που ούτε λίγο ούτε πολύ χαρακτήριζε την κινητοποίηση ως απλή πρόκληση "φασαρίας για το αν θα κουβεντιάσουμε ή όχι" η οποία προκαλεί χαρά στην κυβέρνηση αφού τη διευκολύνει στο να προωθήσει τα μέτρα της.

Άραγε έχουν την ίδια άποψη και για τη χθεσινή κινητοποίηση που αιφνιδιαστικά (δηλαδή βγάζοντας ανακοινώσεις πολλές μέρες πριν για τον χώρο και την ώρα, μόνο λίστα συμμετεχόντων δεν υπήρχε) διοργάνωσαν έξω από το χώρο όπου οι εγχώριοι τοποτηρητές κατέθεταν τα διαπιστευτήριά τους στον απεσταλμένο του ευρωενωσιακού κεφαλαίου;

22 Φεβ 2010

Μια που πλησιάζουν και Δημοτικές

Φέτος ως γνωστόν έχουμε εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση. Γιατί το αναφέρω από τώρα; Μα γιατί διαβάζοντας για τη συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στο κλειστό του Πανελληνίου ξαναθυμήθηκα όλη αυτή την ιστορία που τραβάει εδώ και χρόνια σχετικά με τις αυθαίρετες κατασκευές του Κυριακού στο Πεδίο του Άρεως.

Αυτές ντε, που κανείς δεν έβρισκε ποτέ κανέναν υπεύθυνο να συλλάβει, ούτε κανέναν αρμόδιο να τις κατεδαφίσει.

Οι "αριστεροί των κινημάτων και της οικολογίας" λοιπόν επέλεξαν να κάνουν την εκδήλωσή τους στο χώρο τον οποίο καταγγέλουν πως επεκτείνεται παράνομα στο Πεδίο του Άρεως.

Αλήθεια, πώς θα έχουν τα μούτρα να ξανακυκλοφορήσουν στην περιοχή και να μιλάνε για την ανάγκη κινητοποίησης των κατοίκων για την προστασία του πράσινου και των ελεύθερων χώρων και πώς θα υπερασπιστούν στα δικαστήρια τους ανθρώπους που κατηγορούνται επειδή προχώρησαν στη συμβολική δεντροφύτευση του καταπατημένου χώρου;

Πόσο θράσος θα χρειαστεί ώστε να βγουν και να ξαναζητήσουν την ψήφο των ανθρώπων που διάβασαν την ανακοίνωση της Επιτροπής Αγώνα για το Πεδίο του Άρεως (στην οποία συμμετείχαν και αυτοί), η οποία κατήγγειλε τους πολιτικούς που παρευρίσκονται στις εκδηλώσεις που γίνονται κατά καιρούς στο χώρο του Πανελληνίου καθώς θεωρούσε (και σωστά) ότι έτσι νομιμοποιείται de facto η παρανομία;

Βεβαίως δεν είναι η πρώτη φορά. Ακόμα και για το πάρκο Κύπρου-Πατησίων (το οποίο έχουν αναγάγει σε σημείο αναφοράς της δράσης τους στα κινήματα γειτονιάς) είχαν με την ψήφο τους δώσει άλλοθι για τον αποχαρακτηρισμό του χώρου και τη δημιουργία του γκαράζ.

Κατά τα άλλα, μας μάραναν τα κοινά μέτωπα για τα τοπικά προβλήματα...

10 Οκτ 2009

Πρόχειρες σκέψεις για τις εκλογές

Έγιναν οι εκλογές, βγήκαν τα τελικά αποτελέσματα, ορίστηκε η κυβέρνηση, οριστικοποιείται η σύνθεση της Βουλής, ώρα λοιπόν για κάθε λογής απολογισμούς και εκτιμήσεις για τα αποτελέσματα. Συνήθως τώρα είναι η ώρα που λέγονται, γράφονται ή συμβαίνουν τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα.

Το ΠΑΣΟΚ συλλογικά, αλλά κυρίως ο Γιωργάκης σε προσωπικό επίπεδο, είναι ο αδιαμφισβήτητος νικητής των εκλογών. Από όποια σκοπιά και αν το δει κανείς, θριάμβευσε πέραν κάθε προσδοκίας. Το ποσοστό και η διαφορά δημιούργησαν τέτοιο τοπίο που επιτρέπουν κάθε λογής πρακτικές να περνάνε στο ντούκου, χωρίς ουσιαστική αντίδραση.

Αυτοί που κατηγορούσαν τη ΝΔ για αντιδημοκρατική νοοτροπία, κατάλοιπο της μετεμφυλιακής Δεξιάς, "σκούπισαν" τρεις φορές μέσα σε δυο μέρες τα Εξάρχεια και δεν κουνήθηκε φύλλο. Φαίνεται οι κάθε λογής αριστεροχαρούμενοι πολέμιοι της φασίζουσας νοοτροπίας της ΝΔ ήταν πολύ απασχολημένοι με τις online αιτήσεις τους για τις θέσεις στα υπουργεία.

Αυτοί που θα καταργούσαν με την πρώτη ευκαιρία τα stage και δεν θα ανέχονταν την ανασφάλιστη εργασία απαντούν σε αντίστοιχες ερωτήσεις "44% του ελληνικού λαού δεν έχει πρόβλημα με τα stage ή την ενοικίαση εργαζομένων". Φυσικά την ίδια άποψη έχει και ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ και ας μην του έκανε τη χάρη να τον (υφ)υπουργοποιήσει ο Γιωργάκης. Δεν γίνονται όλοι με την πρώτη Πρωτόπαππας...

Αυτοί που χαρακτήριζαν τον Γιωργάκη "ανεπαρκή για πρωθυπουργό", "δέσμιο συμφερόντων", "κληρονόμο κόμματος μέσω ονόματος" ή "αμερικανάκι" τώρα κάνουν την πάπια ως Γενικοι Συντονιστές ή Υπουργοί και κανείς δεν τους κάνει έστω και μία σχετική ερώτηση για το πώς ξαφνικά άλλαξε η άποψή τους.

Τουλάχιστον ο Κουρής είναι αρκετά ντόμπρος μέσα στην αθλιότητά του ώστε να διαλλαλεί με τα πρωτοσέλιδά του την κωλοτούμπα που (για άλλη μια φορά) κάνει.

Για τη ΝΔ τι να πεί κανείς. Η οργή και η απογοήτευση του κόσμου ήταν τέτοια που την οδήγησε στη συντριβή. Φυσικά οι ενδείξεις είχαν φανεί πριν τις εκλογές, όταν ένα ένα τα ποντίκια είχαν αρχίσει να πηδάνε από το καράβι (οποιαδήποτε ομοιότητα με αντίστοιχα φαινόμενα προ 20ετίας στην άλλη άκρη του πολιτικού φάσματος είναι προφανώς συμπτωματικά). Κανείς όμως δεν είχε υπολογίσει σε τι έκταση θα έφτανε η αποδοκιμασία του κόσμου.

Τώρα βέβαια ένας ένας ζητάει να ξανανέβει στο καράβι. Η προοπτική της κουτάλας, έστω και μετά από 5-6 χρόνια, είναι πάντα ισχυρό κίνητρο. Εννοείται και η ιδεολογία, οι πολιτικές απόψεις, το όραμα για τη χώρα και όλα αυτά τα αγνά πράγματα πάνω στα οποία βασίζουν τη λειτουργία τους τα δύο κόμματα εξουσίας στη χώρα μας.

Για το ΚΚΕ τα πράγματα ήταν λίγο πολύ ουδέτερα. Καλύτερο από άλλες φορές κλίμα στην επαφή με τον κόσμο πριν τις εκλογές, για άλλη μια φορά αδυναμία να εκφραστεί σε μεγάλο βαθμό αυτό το κλίμα και στην κάλπη. Φαίνεται πάντως καθαρά πως αν πριν τρία χρόνια οι αναλύσεις των δημοσκοπήσεων έδειχναν για το ΚΚΕ έναν σκληρό πυρήνα 5%, πάνω στον οποίο χτιζόταν το εκάστοτε ποσοστό του, τώρα μάλλον αυτός ο πυρήνας βρίσκεται αρκετά πάνω από το 6%. Περισσότερα σε επόμενο post μου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα έλεγε κανείς πως έπεσε από την  Ακρόπολη και βρήκε και πορτοφόλι. Για τρίτη φορά κατέφυγε στην τακτική της κλάψας και για τρίτη φορά αυτή η τακτική πέτυχε. Αυτή τη φορά μάλιστα, πετυχε και με το παραπάνω. Θα πρέπει πάντως να αποφασίσουνε αν θα κάνουμε εκτιμήσεις με βάση τα ποσοστά στις κάλπες ή τα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις.

Με βάση την κάλπη η μικρή κάμψη δικαιολογείται εν μέρει, όπως και του ΚΚΕ, από την αλματώδη άνοδο του ΠΑΣΟΚ. Παρουσιάζεται όμως ως τεράστια επιτυχία καθώς ορισμένες δημοσκοπήσεις μετά την ταραχώδη περίοδο που ακολούθησε τις Ευρωεκλογές έδειχναν πρόθεση ψήφου κάτω του 3% (στην πραγματικότητα, μετά την αναγωγή στους αναποφάσιστους, όλες ανεξαιρέτως έδειχναν άνετη είσοδο στη Βουλη και ποσοστό κοντά ή λίγο πάνω από το 4%). Κάθε βέβαια σχόλιο ότι μόλις πριν 6 μήνες οι δημοσκοπήσεις έδειχναν σχεδόν διπλάσια ποσοστά από τα τωρινά απορρίπτεται με τη λογική ότι "δεν κάνουμε πολιτική ανάλογα με τις δημοσκοπήσεις", ότι "οι δημοσκοπήσεις είναι εργαλεία του συστήματος και χρησιμοποιούνται για να διαμορφώνουν και όχι για να μετράνε την κοινή γνώμη" κλπ.

Κατά τα άλλα, αποδίδουν τη μικρή κάμψη τους στον πόλεμο από τα ΜΜΕ και τα κάθε λογής συμφέροντα που τα ελέγχουν. Αλήθεια, το γεγονός ότι δεν έγινε ποτέ στους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ ούτε μία ερώτηση σχετικά με την αποχώρηση της δεύτερης σε μέγεθος συνιστώσας (ΚΟΕ) από την επιτροπή εκλογικού σχεδιασμού  με καταγγελίες για καπελώματα κλπ, ούτε για το γεγονός ότι συνιστώσες χαρακτήριζαν υποψήφιους ως "αριστερούς τηλεαστέρες" και καλούσαν τον κόσμο να μην τους ψηφίσει (βίντεο και blog της Πρωτοβουλίας για την Αντισυστημική Αριστερά), ούτε για το ότι ο "πρώτος μεταξύ των έντεκα ίσων" Αλέξης μοίραζε υποψηφιότητες χωρίς να ρωτάει κανέναν με αποτέλεσμα να αναγκάζεται μετά να τις παίρνει πίσω (περίπτωση Στάθη), σε ποια ακριβώς πολεμική τακτική εκ μέρους των ΜΜΕ αντιστοιχεί;

Ο ΛΑΟΣ είχε την ευκαιρία να πετύχει την μεγάλη έκπληξη και την έχασε. Μπορεί να ανέβασε σε σχέση με το 2007 τις ψήφους και τα ποσοστά του, όμως αυτή η αύξηση ήταν αναντίστοιχη με τη φθορά της ΝΔ και απέχει παρασάγγας από το να τον αναδείξει στον δεύτερο ισότιμο πόλο της Δεξιάς. Ίσως να του κόστισε το συνεχές κυνηγητό στελεχών της ΝΔ και διασημοτήτων για την επάνδρωση των ψηφοδελτίων του, που από κάποιο σημείο και πέρα έφερνε περισσότερες αποτυχίες παρά επιτυχίες. Καταφέρνει πάντως να παγιώσει τη θέση του στο πολιτικό σκηνικό ως ο κατεξοχήν εκφραστή της λαϊκίστικης (και όχι λαϊκής) Δεξιάς και περιμένει να δεί τι ψάρια θα πιάσει μετά τη διαφαινόμενη εκλογή της Ντόρας ως προέδρου της ΝΔ, οπότε και αναμένεται να εμφανιστεί ως το συνεπές αντιΜητσοτακικό μέτωπο που θέλει να καθαρίσει τη Δεξιά από τη βρωμιά της "Αγίας Οικογένειας".

Οι Οικολόγοι τέλος πέτυχαν ένα αξιόλογο ποσοστό, εκμεταλλευόμενοι τη δικαιολογημένη ανησυχία του κόσμου για τις κλιματικές αλλαγές και τα περιβαλλοντικά προβλήματα εν γένει. Ήδη πάντως, με αφορμή την κίνηση του Γιωργάκη να προτείνει σε στέλεχός τους θέση στο Υπουργείο Περιβάλλοντος, έκαναν γνωστά σε ευρύτερο κοινό τα εσωκομματικά τους προβλήματα και διαμάχες που είχαν φροντίσει να παραμερίσουν εν όψει των φετινών εκλογικών αναμετρήσεων. Το πόσο θα αντέξουν θα εξαρτηθεί από το πόσο "σπρώξιμο" θα δεχθούν. Αν συνεχίσουν πάντως να μην θέλουν να παίξουν με τα μεγάλα παιδάκια, ίσως αναγκαστούν να πάρουν το κουβαδάκι τους σε άλλη παραλία.

26 Σεπ 2009

"Αριστερή" νοοτροπία

Επειδή Αριστερά διαχρονικά σημαίνει...

...να μην κάνεις αυτοσκοπό το κυνήγι της οποιασδήποτε καρέκλας (βουλευτικής, υπουργικής, δημαρχιακής κλπ.)

...να δείχνεις σεβασμό στους συντρόφους σου ακόμα και αν διαφωνείς μαζί τους σε κάποια θέματα

...ότι κάθε πρόσωπο του χώρου σου βάζει τη συλλογική εκπροσώπηση πάνω από την προβολή ατομικών θέσεων και απόψεων

...ότι δεν κυνηγάς σταυρούς ενάντια στους συνυποψήφιούς σου, αλλά ψήφους σε βάρος των αντιπάλων

...ότι μια εκλογική συνεργασία βασίζεται πάνω σε κοινές αρχές και απόψεις και όχι πάνω στα προσδοκώμενα αριθμητικά αποτελέσματα

αφιερώνω το παρακάτω βιντεάκι που αλίευσα μέσω του Ά8λιου σε όσους αριστερούς ή "αριστερούς" ακόμα πιστεύουν ότι το συνονθύλευμα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ πραγματικά εκφράζει μια σύγχρονη αντισυστημική Αριστερά που αγωνίζεται για την ανατροπή του συστήματος.